Matka to najpiękniejsze imię

Matka to najpiękniejsze imię

Co łączy niebo z ziemią

Kto kocha prawdziwie czuje

I wie, że pięknie żyje

To imię wielkie i święte

Co łączy doczesność z wiecznością

Gdy zbraknie chwili obecnej

W wieczności przygoda się pocznie.

To imię wielkie i sławne

We wszystkie sprawy na ziemi,

Bo kocha zawsze i wszędzie

Bez, pytań, warunków i cieni.

Gdy nawet ból i udręka

Me życie całe przesłoni

Gdy nie wiem jak żyć dziś i jutro

W imieniu tym jest wszystko co dobre.

To imię niesie wytrwałość

I kocha nie po coś i za coś.

Bo imię matka rozumie,

Że zawsze się czyni na całość.

I zawsze, pomimo, bezwzględnie

Tu stoi na straży istnienia,

By czuwać zawsze nade mną

Pomimo wielkiego zniechęcenia.

Matka to ktoś szczególny,

To pani dobra, najlepsza,

Co kocha miłością wieczna.

Ta moja wczoraj, dziś, jutro

Obecna w mym sercu od rana

Po wszystkie chwile dnia mego,

Aż wieczór skłoni się mrokiem

I przyjdzie czas ukołysania.

To matka będzie mi zawsze

Ostoją, siłą, wytchnieniem

Wieczności bólem w mym sercu,

Tęsknotą nieutuloną

I chwilą miłości spełnieniem.

Jak kochać kogoś takiego

Co zawsze kocha bezwzględnie

I czuwa miłością swoją

I w nocy, o świcie i we dnie.

Nigdy ma miłość nie będzie

Miłości godna jej samej

Bo miłość matki największa,

Ta miłości to bezinteresowne kochanie.

Ks. Maciej Ziembicki