31 października

Na nagrobnej płycie

patrzę na człowieka

on w mogile ciemnej

zmartwychwstania czeka.

On mi przypomina,

że mnie też podobny,

los człowieczy czeka.

Tam w głębinie ziemi

spoczywa już jakieś istnienie,

które w chwili śmierci

okryło się cieniem.

Człowiek się podzielił

dusza weszła w niebo,

a ciało doczesne

złożono, bo trzeba,

w mogile cmentarnej,

ciemnej i ponurej.

I oddano ziemi

matce ukochanej,

dzięki której ciało

w pył i proch się zmieni.

To tu na cmentarzu

miejscu odpocznienia

czeka ludzkie życie

na dar przebaczenia.

Gdy Chrystus zawita

ponownie na ziemię

złączy duszę z ciałem

i weźmie do siebie.

Przyjmie już na wieki

nas do swego domu,

otoczy ramieniem,

nie odda nikomu.

ks. Maciej Ziembicki