Usiadł Chrystus

Usiadł Chrystus przy drodze 

Taki smutny, frasobliwy

Cały zanurzony w trosce,

Bo człowiek jest nieszczęśliwy 

Bo człowiek jest pogubiony,

Bo odrzucił swego Pana,

Bo wydaje się nam słabym 

Że nie musi już przepraszać,

Że nie padnie na kolana,

Że to życie jest łatwiejsze 

Gdy nie kocha Stwórcy - Pana.

Jezus przecież widzi głębiej 

Bo On czyta w sercach ludzkich 

I z pokorą i z nadzieją 

Na każdego powrót czeka.

Więc przysiadł sobie na rozstaju 

Tych dróg naszych skrzyżowanych 

I wygląda wciąż powrotu 

Swego dziecka, pacholęcia 

Że gdy nawet on zdeptany,

Pogubiony przez to życie 

Może kiedyś wróci i naprawi

Swoje życie w pełni szczęścia

Ks. Maciej Ziembicki