Głaz

Leży głaz przy drodze,

czuwa nad podróżą,

wszyscy co przechodzą

tu głazu nie widzą.

Leży on spokojnie

w ciszy, wśród traw pola

i tak sobie patrzy

jaka ludzka dola:

my wciąż zabiegani,

pędzący do przodu,

pełni egoizmu,

wzajemnego chłodu.

Idą pokolenia,

na głaz nic nie zerkną,

bo wciąż w dal wpatrzeni,

przed niczym nie klękną.

Nikogo nie widzą, 

głowy nie pochylą,

ale biegną, pędzą

żyjąc tylko chwilą

i wołają: chwilo - 

ach, trwaj bezustannie,

a ona nie słucha,

tylko czasu łaknie.

I wszystko odchodzi

z mozołem żywota,

nic tu nie zostanie:

człowiek, ni istota.

Choć tyle zabiegów,

tyle trudów, znoju,

i tak odchodzimy

w ciągłym niepokoju.

A głaz przy drożynie,

co leży spokojnie,

patrzy na nas biednych,

smutnych, niepokornych,

był, jest i będzie

trwał - to jego misja

i on pozostanie,

gdy zabraknie życia.

ks. Maciej Ziembicki