Biały, kruchy chleb na stole

Na białym obrusie

Pod obrusem sianko leży

Zapachem nas wzrusza.

Ten chleb biały od Aniołów

On jest światu dany,

To opłatek świety, czysty,

Przez nas ukochany.

Jest on dla nas ludzi wiary,

Zaczątkiem Eucharystii,

To nim w wieczór wigilijny,

Przełamię się dla wszystkich.

Będę dzielił się tym chlebem

na znak pojednania

i znak kolejnego z Miłością spotkania.

On mnie dusi i przytłacza

On mnie również onieśmiela

Taki piękny jest ten wieczór,

Taka cudna chwila.

To czas otwartości serca,

Teraz muszę wyjść do innych

Przekraczając siebie,

By odrzucić swój egoizm,

pychę, zapatrzenie w siebie,

Wszystko po to,

by w Dniu Pana,

Jego narodzenia,

Być dla wszystkich,

Dla każdego

Znakiem pojednania.

Abym znalazł choć na chwilę,

W tym opłatku chleba białym,

Mą nadzieję na spotkanie

Z mieszkańcami nieba.

Bym przebaczać umiał zawsze,

Miłość niósł do wszystkich

I nie tylko w ten czas święty,

Ale w dzień też zwykły.

ks. Maciej Ziembicki

Wiersze i piosenki