Las

Dziś poszedłem do lasu, 

Tu w pobliskich Kabatach,

By tam szukać wytrwale,

Choć promyków minionego lata,

Ale idąc aleją i szukając bez końca,

Widzę że już odeszło,

Poszło sobie w nieznane,

To co dobre i piękne,

Takie przez nas kochane.

Gdy wiatr lekki, jesienny

Resztkę liści z drzew strąca.

Idę drogą błotnistą po dywanie z tych liści,

Które jeszcze niedawno tak błyszczały ogniście.

Wielką, barwną paleta co kolorów w niej mnogo

Idę wprost urzeczony, tą kabacką mą drogą,

Żółte klony, dębina w stare złoto ubrana,

A to wszystko bordową winoroślą przybrane 

I ta cisza głęboka, co pozwala dla siebie 

Wejść w swe serce, aż na dno i się poczuć jak w niebie.

To już przecież listopad, pełen smutku, zadumy 

Brnę więc w głębię aleją i się modlę jak umiem,

A więc ciągle przesuwam koraliki różańca 

I zapraszam nim świętych do modlitwy jak tańca, 

A za każdym mym Zdrowaś jest wieczne odpocznienie,

Bo jak kocham to proszę: Daj im, Panie zbawienie,

A jak będą u Ciebie moi bliscy, kochani,

To i dla mnie wyżebrzą dobre z Tobą spotkanie.

A na koniec me biedne, kruche, małe i słabe,

Ale pełne miłości serce przyjmiesz mój Panie.

ks. Maciej Ziembicki