Śmierć

Czym jesteś Śmierci żywota

Chyba jednym wielkim paradoksem istnienia

Kończysz wszystko na ziemi,

Rozpoczynasz wszystko w wieczności.

Jedną chwilą to czynisz,

Wręcz ułamkiem sekundy

Zmieniając naszą ludzką egzystencję.

O Ty Śmierci żywota,

Co kojarzysz się z definitywnym odejściem,

A przecież w tym twoim paradoksie istnienia,

Jest to właśnie, że ciągle jesteś,

I to dla wszystkich.

Wciąż obecna,

Zawsze przy nas,

Nigdy o nikim nie zapominasz,

I nikogo nie pominiesz.

Choć wszyscy przed Tobą uciekamy,

To nikt jeszcze nie uszedł Twej uwadze.

Tylko Jeden ciebie pokonał,

I zwyciężył. 

Tylko On,

Którego grób jest pusty.

To jest twój paradoks:

Jesteś śmiercią, a wciąż żyjesz

I masz się nad wyraz dobrze,

Nawet trzeba rzec, że zbyt dobrze,

Ty wieczna żniwiarko snopów człowieczych.

Nie patrzysz na pory roku,

U ciebie nigdy nie ma odpoczynku,

Nie będąc zmęczoną ni utrudzoną.

Przemierzasz ludzkie łany,

One u ciebie zawsze bieleją na żniwo.

My modlimy się,

Aby cię oddalić z życia naszego,

I tych, których kochamy,

Bo jak zawitasz na nasze pole,

Wejdziesz pod nasz dach,

Niekiedy niespodzianie,

To niesiesz nieutulony żal,

Tęsknotę i ból bezpowrotny,

A rana serca nieustannie bije,

Krwawiąc niemożebnie.

Czasem masz ludzkie oblicze,

I jesteś wybawieniem,

Dając w swym przyjściu wytchnienie,

I uwolnienie z cierpień istnienia.

Tak duchowe, gdy ból duszy przytłacza,

I to ludzkie, ciała skaleczenie,

Kiedy przyjdziesz z zaskoczenia

I w mgnieniu oka zabliźnia się rana,

A ja człowiek zbolały, mały i nieporadny

Staję się duchem ulotnym w 

Paradoksie Twojego istnienia.

ks. Maciej Ziembicki