Wszystko przemija

Wszystko przemija i wszystko gaśnie

Każdy co przyszedł na świat wezwany

On również zgaśnie i twardo zaśnie

Snem mocnym, odwiecznym,

W pokoju serca, będzie czekał

Na zmartwychwstanie,

Które się bramą nadziei stanie.

Bo choć żyjemy i życie kochamy,

Kiedyś nam przyjdzie wejść w śmierci bramy,

Która prowadzi na tamtą stronę,

Ciągle nieznaną i niewiadomą,

Bramę, za którą jest ludzka trwoga,

Ale i ufność, ze spotkam Boga.

Bo tu na ziemi, gdzie wszystko przemija,

Mamy nadzieję, że tam mieszka Miłość.

I tej miłości ciągle szukamy,

I tej miłości pragniemy sami,

Aby nagrodą za życie nasze,

Pełne cierpienia, krzywdy i rany,

Było z Miłością nasze spotkanie.

ks. Maciej Ziembicki