Pascha

PASCHA to przejście.

Ileż ich było.

Już od samego początku,

Co ludziom się nawet nie śniło.

Rodzice pierwsi co wyszli

To Adam i Ewa 

Gdy byli i w swej 

Harmonii i szczęściu 

W nieposłuszeństwie się zanurzyli

I wyszli z Edenu do ziemi 

Co cierń i oset rodząca 

Sprawiła, że świat się pogubił 

W swym bólu nieustającym.

To przejście nie w tym kierunku 

To przejście nie godne człowieka 

To przejście zniszczyło miłość 

Na którą Ojciec wciąż czeka 

Dlatego potrzeba było naprawy.

By świat wrócił do Boga 

By nigdy nie było śmierci,

Co rodzi ból oraz trwogę.

Dlatego Bóg dał nam nadzieję 

I szansę powrotu do nieba 

By Adam - człowiek i Ewa - żyjąca 

Mogli powrócić gdzie trzeba.

Dał Syna co zstąpił od Niego,

Naprawcę wyłomów człowieka,

By przeszedł drogę naprawy,

Że śmieci do pełni żywota.

Ten człowiek żyjący na wieki 

Zrodzony z miłości Ojca 

On swą śmiercią, cierpieniem 

Zakończył tułaczkę bez końca.

To Jego PASCHA chwalebna

Po stopniach krzyża do nieba 

Dała światu nadzieję,

Że wszystko będzie jak trzeba.

Ta Pascha, to przejście 

Jest dla nas 

Wytchnieniem i wybawieniem, 

By nikt z nas nigdy nie doświadczył,

Nie bólu, ni potępienia.

ks. Maciej Ziembicki