Zawitały do nas zmiany

Zawitały do nas zmiany

„cały” świat jest zapłakany

Bo my wszyscy tacy mali

Byśmy tylko się kochali

Tylko w sobie i dla siebie

Aby się utrzymać w „niebie”

Po co drugi, albo trzeci,

Ważnie, że mnie jakoś leci,

Że mi dobrze jest i basta,

Bo ja przecież lepsza kasta.

A co inni?

„W rozproszeniu”

Niech tam sobie będą w cieniu,

Niech tam żyją na ugorze,

Niech pracują w pocie czoła,

I tak nikt ich nie „powoła”.

Nie doceni!

Bo i po co?

Jak pochwalą – tylko nocą,

Nocą ciemną, nocą czarną,

Dając im nadzieję marną,

Która w nic się nie przerodzi,

Bo by mogła „lepszym” szkodzić.

ks. Maciej Ziembicki