Mój dom rodzinny

Mój dom rodzinny w dolinie Pilicy

Rzeki co córą dzielną jest Wisły

Tu, u jej brzegów moje dzieciństwo

Żyło i rosło i Bogiem wzrosło

To tu w tej ziemi w dary bogatej

Zostały progi rodzinnej mej chaty

Pośród pól, sadów, lasów i łąki

Tu przyszło doświadczać szczęścia jak i rozłąki.

Właśnie w tej ziemi, śród pięknych ogrodów

Świat mój się rodził, właśnie za młodu

Pod pięknym spojrzeniem Matki z Sokala

Wiara, nadzieja i miłość się stała,

W cieniu historii, u rzeki biegu

tu na Mazowszu, ziemi tej plennej

rosło me życie szczęściem brzemienne,

a obok szczęścia, trud codzienności,

co skłania człowieka do wytrwałości

i jeszcze jedna wielka ma postać

com ją podziwiał, mocno, niezmiennie

to wielki Prymas, ten z Tysiąclecia

chodzący niegdyś, tu na Pilicą,

w tej ziemi „mojej”,

co jego też była,

która się również i jego stała,

gdy jego familia tu zamieszkała.

W parafii małej, prostej i wiejskiej,

Pod okiem Maryi

Tej pośredniczki najlepszej u Syna,

Przy wsparciu dziewicy i męczennicy,

Co pośredniczką próśb jest mych wielu

I mnie wciąż wiedzie do serca celu

To Małgorzata,

Lipcowa patronka,

Co chroni i broni lud wrociszewski,

Który pod okiem i sercem

Swej opiekunki,

Czuje się zawsze mocny, bezpieczny.

Tu oracz Izydor, patron rolników,

Broni nas zawsze i strzeże bez liku.

Kocham ja ciebie, ziemio rodzona,

Święta, jedyna, nieposkromiona.

Kocham Cię, Matko w czepcu na głowie,

Daj mi tę łaskę by nosić w sobie,

Siłę i mądrość, pełną natchnienia,

By miłość Twoja Matko człowieka,

Dawała wiarę co płynie jak rzeka,

W nurcie Pilicy, rzeki zdradzieckiej,

Była nadzieja na świat mój bezpieczny.

ks. Maciej Ziembicki