Położyłem opłatek na stole

na pachnącym sianku majowym.

Już za chwilę połamię się z każdym,

który zechce obdarzyć mnie słowem

pełnym ciepła, nadziei, życzliwości,

której dzisiaj tak mało na świecie.

Ale ciągle zachodzę w mą głowę,

co się ziści, gdy przyjdzie to Dziecię.

Jest on chlebem białym i czystym,

który dał się połamać na krzyżu.

A dziś przyszedł do swoich, choć oni

zaślepieni złym sercem, nie chcieli

Chrystusa w dom przyjąć.

I tak wieki mijają jak rzeka,

która biegnie i płynie do przodu,

a ludzie wciąż zajęci swym życiem

doświadczają egoizmu i głodu.

On nam zstąpi z wysokości nieba,

przyjdzie do nas wraz z pierwszą gwiazdą

i te serca ludzkie, pełne chłodu,

On ogrzeje miłością odwieczną.

Będę łamał chleb biały i czysty,

co jest dla nas Chrystusem Ofiarą

i Nadzieją, Miłością najwyższą,

która wleje w me serce Wiarę

wraz z oddaniem siebie dla wszystkich.

ks. Maciej Ziembicki

Wiersze i piosenki