Wierzba

Stoi wierzba nad potokiem 

Pochylona, aż ku wodzie 

I zanurza swe gałęzie 

W bystrej, krystalicznej wodzie 

Ona cała jest w ukłonie 

Jakby hołd składała ziemi 

Za to, że żyć może sobie 

I pić wodę z tych strumieni 

Jakaś piękna jesteś wierzbo 

Boś płacząca nad potokiem 

Wypłakujesz swoje smutki 

Patrząc w przyszłość łzawym okiem 

Utul także me istnienie 

Stwórco życia całej ziemi 

Napój mnie wodą z potoku

Nakarm siłą że strumienia 

Jak tyś wierzbo pochylona 

Nad strumieniem co wciąż płynie 

Tak ja wciąż pełen zadumy 

Nad mym życiem które minie.

ks. Maciej Ziembicki