Moje dzieciństwo

Moje dzieciństwo

było szczęśliwe,

mogę powiedzieć, 

że nawet piękne.

Dlatego dzisiaj

mam tyle siły,

mogę odgonić

fatum dnia złego. 

Nawet uśmiechem

wyrażam troskę

o dom rodzinny,

o wszelkie sprawy,

o ludzi dobrych,

tak bliskich sercu,

o ludzi prawych.

Nie chcę pamiętać

życiowej rany

i nie chcę bólów,

i życia zamętu.

Moje dzieciństwo,

to pola, łąki,

u brzegów Pilicy

mój dom ojczysty,

jest otulony wstęgą mej rzeki,

która się wije wśród lasów i łąk czystych

co karmi wszystkich,

ludzi, zwierzęta,

i ubogaca ich w każdym czasie.

Moje dzieciństwo

to dom rodzinny

i kościół – dom Boży

gdzie życie wiarą urasta,

która jak ziarno wyrosłe z ziemi

zakiełkowało,

wyrosło,

i wzrasta.

I dało spojrzeć 

w przestrzeni czasu,

na świat doczesny

i świat bezkresny.

Moje dzieciństwo,

które wyrosło,

oparte na szczęściu

domu mojego.

Miłości matki i troski ojca,

babci i dziadka, 

co byli stróżami 

dobra wszelkiego.

Pozwala spojrzeć

na moje życie,

z miłością dobrą,

pełną nadziei,

że nawet wtedy, gdy przyjdą wyzwania,

ja umiem unieść,

trud życia mojego.

ks. Maciej Ziembicki