Mądrzy nas uczą

Mądrzy nas uczą:

Byt jest, niebytu nie ma,

Że wszystko jest bytem,

Kiedy widzę,

Kiedy pomyślę,

Kiedy coś powiem,

Kiedy coś uczynię,

To wszystko jest.

I jest od Boga dane.

A niebyt?

Czym jest?

Jego ponoć nie ma,

A o nim powiedzieć możemy

Wtedy, gdy mówmy, 

Że jest brakiem.

Czy dobro, piękno, 

Czy zło, brzydota, nikczemność,

To wszystko jest na tym świecie

Tak różnorodnym,

Przebogatym,

Doskonałym.

A więc, 

W tym życiu i w kolejnym,

Które po nim przyjdzie,

Wszystko jest bytem,

Od Pana pochodzącym.

Tylko ona jedna

„żyjąca” na granicy

Dwóch światów

Jest czymś innym,

Niezrozumiałym,

Niezgłębionym,

Jest po prostu – tajemnicą,

Choć dzieli nasz „świat na dwoje”,

Na doczesność i wieczność,

Na przed i potem,

Na dziś i na jutro.

To ona, nieznana Pani,

Nasza „siostra śmierć” (św. Jan XXIII).

Czymże ona jest?

Dlaczego przychodzi?

Czemu się „nie męczy, ani nie nuży”?

Czemu się nie starzeje?

I czemu jest taka żywa i młoda?

Zawsze przychodzi niechciana,

I zawsze za wcześnie,

I zawsze nie w porę.

Czasem tylko

Zapomina o kimś,

Ale przychodzi, choć nikt jej nie wygląda,

Choć wszyscy wiemy, 

Że i tak przybędzie

„jak złodziej w nocy”,

I wiemy wszyscy, 

Że nas nie pominie

I nigdy o nas nie zapomni.

Jaka jesteś :

„O śmierci?”

I czemu taka jesteś:

„O śmierci?”

Czy jesteś ciemnością?

Głuchą pustką?

Ślepcem zatopionym w czarnej nocy chwili?

Brakiem tchnienia?

Samotnościa pełną opuszczenia?

Takaś czarna,

Straszna,

Ślepa, obłąkana z kosą w ręku?

Jak przedstawia to nam kultura.

Czy może właśnie,

Jesteś piękną i strojną Panią

Co przychodzi do nas,

Aby nas zabrać

Do lepszego świata,

Gdzie się myśli inaczej,

I postrzego zupełnie odmiennie,

Gdzie nie ma bólu i cierpienia,

Zawiści, egoizmu, pychy,

Chęci władzy i przepychanek o pierwsze miejsca.

Ty nas odczłowieczasz,

Bo nas „biednych tułaczy tej ziemi”

Czynisz „dziedzicami nieba”.

To w Tobie, „życie nasze zmienia się, ale się nie kończy”

Może nie powinniśmy się więc bać Ciebie

Choć wszyscy jesteśmy tchórzami,

Bo gdy spotkamy Ciebie,

Stajemy się Bożymi aniałami.

ks. Maciej Ziembicki