Wraz z chłodem nocnym

Wraz z chłodem nocnym

co mgłę rzeczną niesie,

zawitał do nas barw pełen wrzesień.

Dni trochę krótsze,

choć ciepłe jeszcze;

czasem przychodzą jesienne deszcze.

To wszystko sprawia,

że zieleń wiosny

w blask zbóż pośród lata

nam się przeistacza

ta ziemi poświata.

Świat się ubiera w kolory tęczy:

żółty, aż złoty,

czerwień krwi wszędzie.

I liście, które spadają z drzewa

wieszczą nam wszystkim,

że kresu dobiega...

ten czas harmonii i czas pokoju

zmienia się w smutek i czas niepokoju.

A dzikie wino, co świat oplata

swą krwawą czerwienią jest kresem lata,

i nam zwiastuje poranne chłody

mgły siwe w bieli i gwiezdne noce,

dając nam ciepło dnia codziennego

i chłód czarnej nocy sprowadza na niego.

A "babie lato" wszystko spowija

i mgłą zasnuwa jak Boża miłość.

Co tkliwa jest, zwiewna, zawsze ulotna,

a przez to cenna, dobrocią słodka,

jak konfitura z śliwy soczystej

dodaje uroku w dni chłodne i dżdżyste.

Zaś jarzębina w korale strojna

jak wielka dama cała nadobna,

która na głowie ma wianek z liści,

a w koszu na rękach lasu owoce:

same prawdziwki, maślaki, podgrzybki.

Piękna jest jesień, ta pani barwna

przez cienie, kolory niezmiennie sławna.

O, słodka jesieni, w ostatnich promieniach

słońca mdłego, Ty też się nie zmieniaj.

I trwaj jak najdłużej,

daj z siebie wszystko,

by żadne licho do nas nie przyszło.

ks. Maciej Ziembicki