Całe lato

Całe lato niebo płakało

Nad mym losem nieszczęsnym

I do ziemi, aż się naginały

Chmury czarne, upiorne i smętne

Czemu świat jest taki zaborczy?

A w nim człowiek dziwny egoista

Chce zawładnąć całym kosmosem

A nie umie być przy Stwórcy blisko!

Szuka ciągle szczęścia – pozornego

W rzeczach, które go otaczają,

A nie zważa na głębię istnienia.

I nie patrzy skąd korzenie ludzkie wyrastają

Tacy ciągle jesteśmy mali

Choć wydaję się, że wszystko od nas zależy

A gdy przyjdzie się z życiem zmierzyć

To w popłochu jak dzieci uciekamy.

ks. Maciej Ziembicki