Jesień

Idę przez życie,

spotykam jesień

pełną barw, blasków,

co niesie wrzesień.

Za nim październik

syci świat cały.

To dzięki słońcu,

co się nam chyli,

sprawia, że świat jest

wciąż sercu miły.

To „złota jesień”

polska nam przyszła,

wśród nas króluje,

każdy ją kocha,

kto sercem czuje.

Pełna kolorów,

blasków, odcieni...

Świat tak wypiękniał,

że serce śpiewa,

o mgłach poranka,

blasku południa...

aż po zachodu 

zorzę wieczoru.

I też stworzenie -

to dzieło Boga -

darzy człowieka,

nadzieją, szczęściem.

Jesień przychodzi

zapowiedziana,

wraz ze wszystkimi 

barwami tęczy.

Jest z nami nawłoć,

żółta, puchowa,

która się wkrada 

do serc i duszy.

To ona złoci

życie codzienne,

i ubogaca 

kwiatów pyłkami.

Z niej pszczoła czyni,

swoją robotę,

miodem nas karmi

teraz i potem.

To wreszcie dynie,

pomarańczowe,

obłe pięknością,

stwory stugłowe.

Świat jest ubrany,

w tym czasie cudnym

w „korale Boże”,

piękną czerwienią...

To jarzębina,

Barwna, czerwona,

która korale,

k'ziemi nagina.

Wszystko spowite

winem czerwonym,

krwawym, tak mocnym,

amarantowym,

jako krew Zbawcy

płynąca z krzyża...

To „wino dzikie” -

wszystko nasyca.

Jesień to kwiaty

zwiastuny czasu,

wrzosy, marcinki,

i chryzantemy,

stukolorowe,

żółte, pstrokate,

w barwy bogate.

To one czynią 

jesień tak barwną,

to one wiodą

jesień w nieznane.

Jesień się kończy,

kurczy, dogasa.

Wraz z sinym dymem

na zimę czeka.

Nasze to znaki,

ludzkie, normalne,

początku, końca,

ciągłej przemiany.

Gdy liście z klonu, 

brzozy i buku

spadają z góry

I w ogniu kończą.

Dywan jesieni,

z liści uwity,

otula ziemię,

matkę rodzoną,

co zaśnie zaraz,

pójdzie w nieznane...

W szafach pamięci,

Z nami zostanie.

Póki co żyjmy,

czasem jesieni,

pięknej barwami,

miłością cieni...

Zanim się życie

zatrzyma, skruszy,

a kolor piękny,

biel śniegu zgłuszy.

słowa: ks. Maciej Ziembicki