Listopad

Miesiąc zadumy nad sensem istnienia.

Wpatrzony idę przez świat ponury.

Gdzie deszcz i chmury zasnuły niebo

i melancholia nas skłania do trwałej zadumy.

Czy moje życia ma sens i znaczenie?

Czy umiem odczytać me przeznaczenie?

Jak życie co biegnie niepostrzeżenie:

daje mi szczęście i daje cierpienie.

A gdzie są marzenia, gdzie plany na przyszłość,

gdzie to umiejscowić i gdzie włożyć to wszystko?

Mamy listopad w szarości i mgle cały

Jaki on senny i taki ospały.

Podążam na cmentarz na groby mych bliskich,

wielu kochałem, pamiętam ich wszystkich.

Idę na miejsce wiecznego czuwania,

na miejsce, gdzie czekają na cud zmartwychwstania.

A dziś im niosę w mym sercu modlitwy

i swym miłosierdziem ogarniam ich wszystkich,

by dać im wytrwania i dać im nadzieję,

i by się ziściło w Bogu "ich wieczne odpocznienie".

Zapalam im światło, znicz, który się spala

i proszę o tchnienie, by była w nas wiara,

abyśmy mu tutaj, com jeszcze zostali,

modlitwy za zmarłych do Boga wciąż słali.

I stawiam na zimnej płycie pomnika

kwiat chryzantemy, co światłem oddycha

i wszystkich wprowadza w życie codzienne,

by życie nam było spotkaniem tu z Panem

w szarości i smutku, w blasku i radości,

by Jezus, tu, teraz, w mym sercu zagościł

i przyjął mnie również wraz z duszą i ciałem

do domu żywota, na wieczną swą chwałę.

ks. Maciej Ziembicki