Dziękuję ci, Ojcze

Dziękuję ci, ojcze

za troskę nade mną

i w dniu pełnym słońca,

i wtedy gdy ciemno.

Dziękuję ci, ojcze

za wrzesień,

roku pańskiego 2002.

za twoją rozwagę,

dobro i troskę,

i za to żeś prowadził

nas drogą choć nową,

nieznaną, a piękną. 

Drogą co była szlakiem nieznanym,

a przez to ścieżyną w trwogę ubraną.

Dziękuję ci, ojcze

za lata, te pierwsze,

choć trudne, niepewne,

a lata tak piękne,

i takie szlachetne.

Dziękuję ci, ojcze

za twoje czuwanie,

nade mną, nad nami,

w tych wszystkich trudnościach,

co dziś są już za nami.

Dziękuję ci, ojcze

za rady, 

wskazówki,

za twoją dojrzałość

i dystans do świata,

dziękuję ci, ojcze 

za trzy pierwsze lata. 

Dziękuję ci, ojcze

za twoje wytrwanie,

gdy przyszły godziny,

prób i wyzwania,

umiałeś być czujny,

w swej melancholii,

stąpałeś po ziemi

twardo w jej graniach. 

Dziękuję ci, ojcze

za wczoraj, za dziś i za jutro,

że nadal jesteś,

i jesteś obecny,

gdy są trudności,

i kiedy jest trudno,

za to, że czuwasz,

gdy rządzi niepewność

i wtedy gdy radość,

pozwala spoglądać,

z nadzieją w mą przyszłość. 

ks. Maciej Ziembicki