Stała sobie

Stała sobie pani Brzoza 

Tak dostojna jak królowa 

Cała w bieli i upstrzona

W szalu w zieleń otulona 

Jej majestat tak przedziwny 

Gdy się kłania matce ziemi 

Jak by chciała rzec w zachwycie

Że dziekuje za swe życie 

Że ją wiatr kołysze dumnie 

Że pić może ze strumieni

I że choć jest taka wiotka 

To dlatego w swej kruchości 

Cała przecież szlachetności.

Ks. Maciej Ziembicki