Niebo

Niebo ponoć 

ma zapach lawendy 

I zsyła nam przyjaźń od siebie 

Gdy życie i świat nas nie oszczędza 

Ono daje nam daje szansę od siebie.

Chce byśmy umieli mówić 

I dzielić się słowem przedwiecznym,

By każdy człowiek na ziemi 

Czuł się silny, bezpieczny.

By owa przyjaźń z wysoką

Dawała nam siły codzienne 

By móc spoglądać w przyszłość 

I dzielić się jego głębią 

I pozbyć się wszelkich tajemnic co grzebią 

I w dół ściągają 

Nas w ciągłym pędzie dni wielu

Gdy już świat nas przytłacza 

A życie trudne, bolesne 

i pełne dziś nienawiści

To niebo jest nam nadzieją 

Że miną i nie powrócą 

Te nasze ludzkie trudności

Ks. Maciej Ziembicki