Droga krzyżowa

Droga krzyżowa

Droga miłości,

Co się zrodziła z ludzkiej zazdrości.

Człowiek chciał Boga

Wyrzucić z serca,

Tak się zrodziła,

Tragedia największa.

Kiedy zabraknie miłości w sercu

To świat się staje strasznie okrutny

A los człowieka,

Co miał być piękny,

Staje się mroczny, ciemny i smętny.

A życie nasze

Jest po to właśnie,

Aby porzucić zawiści, waśnie,

By dbać o Sece co rodzi miłość

I dzięki sercu, by rodzić miłość,

Która jest przecież 

Wszystkim na świecie,

Ona buduje i tworzy życie.

Bóg jest miłością,

Wzorem miłości,

Pięknej, szlachetnej, pełnej dobroci,

Bo w swoim Synu, przyjął na siebie,

„grzechy nas wielu”,

I stał się dla nas nam przyjacielem.

Dał miłość swoją, za nasze winy,

Byśmy już nigdy nie byli sami,

Ale w miłości,

I dla miłości,

I w imię miłości

Jemu oddani.

Droga krzyżowa Pana Jezusa

To droga śmierci, 

Co wielu nie wzrusza.

Tłum towarzyszy Nauczycielowi,

Choć wielu z gawiedzi

Nic dobrego nie czyni, nie powie.

Krzyczą i wrzeszczą,

Obraża tłuszcza, 

Nic ich nie wzrusza, 

Że Bóg świat opuszcza.

A pośród tej zgrai

Wrzeszczącej i dzikiej,

Też idzie część ludzi,

Przybitych i cichych.

Bo droga krzyżowa w zamyśle Ojca,

Wciąż idzie i idzie i nie ma jej końca,

Jest drogą miłości,

I trudnej 

I błogiej,

W szeregach podąża 

I dobro i pożoga.

Choć tyle w niej bólu

I tyle cierpienia,

To właśnie dlatego

Nas wiedzie do zbawienia.

Z miłości Pan Jezus

Na sąd stał przed Piłatem,

Z miłości, w dzikości

Zerwano z Nań szatę.

Z miłości dał siebie

na ukrzyżowanie,

a wcześniej z miłości

przyjął

oplucie,

wyszydzenie 

i ubiczowanie.

Z miłości tez przyjął

Koronę na skronie,

Z miłości przybito

Mu stopy i dłonie.

Świat myślał, 

że zgładzi proroka „niezgody”,

a zgładził Miłość i Jego dowody,

i powiódł na krzyż kary

zbawcę ludzkości,

co żyje i działa

na prawie Miłości.

ks. Maciej Ziembicki